Susret sa Srbijom

Paralela Susretu sa zapadom

O kafićima koji su puni mladog sveta u radno vreme koji zdušno kuka o nemaštini i teškom životu i o devojkama koje sede u tim istim kafićima golog dupeta i pod tonom šminke ne bi li sakrile svoje napaćeno lice i prodale se što bolje prvom sponzoru
O starim, iznemoglim ljudima koji ne mogu dostojanstveno da prožive svoje poslednje dane jer su dovedeni na ivicu prosjačkog štapa jer su celog života živeli u raznoraznim zabludama i bili omađijani demagogijama svojih (bivših) idola
O polupanim ili, daj bože, samo prljavim prozorima, oronulim fasadama, poskidanim saobraćajnim znacima na kojima se peku paprike, javnim wc-ima kojih nema?
O turbo folk muzici koja dodatno ispire mozak i ubija sluh ionako zatupljenog naroda
O divljim radio stanicama koje posluju potpuno ilegalno i vrte jedne iste plejliste mesecima i izdržavaju se od želja i pozdrava gastarbajtera i pesmica tipa "sagradite most bez kraja, most do moga zavičaja"
O totalnom odsustvu osnovne kulture i poštovanja u ophođenju sa slučajnim prolaznicima, o galami da i ne govorim...
O zelenim parkovima prekrivenim najlon kesama različitih boja i dezena i limenkama i plastičnim ambalažama svih mogućih proizvođača piva
O nestručnosti u obavljanju posla koja je obrnuto proporcionalna želji za foteljom i visokim funkcionerskim pozicijama
O totalnoj neozbiljnosti i odsustvu svesti čak i kod najbitnijih stvari kao što je sopstveni život i budućnost.
U Srbiji se ne živi. U Srbiji se rađa, a i to sve manje i manje, i od Srbije se umire, itekako.